حباب...

...

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Mon, 11 Apr 2011 16:42:45 GMT

باید رفت , بی آنکه نگریست ... باید رفت بی آنکه نگریست به خارهای گاه بگاه جاده ... باید رفت و به افق نگریست و اسیر خارهای ریشه در خاک جاده نشد... جاده سنگلاخیست ... می دانم...گاهبگاه سنگهایی نیز زیر پایت آزارت می دهند,اما تا انجا که می توانی جاده راببینی برو... برو تا مبادا افق را گم کنی ... مبادا افق را فراموش کنی... راه سخت است و ما نیز اسیر همین سختی.... اما رفتن تنها راه فراموشی ماندن است...فراموشی اینکه جاده منزلگه نیست و تنها چادری لازم است تا گاهی اتراق کنیم و دمی بیاساییم ... باقی همه رفتن است... رنج رفتن را به جان بگیر تا زخم ماندن آزارت ندهد... برو و بگذر از آنچه گذشتی... بگذر هر چند گاهی نفهمی چرا ... بگذر از آنچه دیدی و خراشی بر خراشهایت افزود مبادا خراشی بگذاری... بگذر ... سیم و زرها را اسیر خود کن تا مبادا مجبور شوی خود اسیر سیم و زر شوی و خراشی بگذاری... برو و به افق دل ببند تا هرگز پایان نیابی... که پایان آغاز فروریختن است و فرو ریختن آغاز به ابتدا رسیدن... پس نایست که ایستادن همان خار و سنگ و رنج دوباره آغاز است ...برو تو لایق ایستادن در اینجا نیستی ... بروتنها به افق بنگر و بسویش گام بردار هرچند ندانی افق چیست و او کیست...برو او خود یاریت می کند...

...

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Thu, 01 Jul 2010 14:48:53 GMT

از هر طرف آغاز کردم و باز هم بتو رسیدم... و این رسیدن رسیدنی دیگر است... تو خود این را می دانی و باز فرصتم می دهی و شانس یافتن دوباره ... از انتها و از ابتداهم خود تویی و هیچ...همچون نسیمی که می وزد و گیسوانم را می نوازد... و من میبینمت و دوباره شور...لمست می کنم و دوباره تپش...آخ...کاش بشود هر روز نسیم بوزد و دانه های گیسوانم را از حرارت این برزخ خستگی بتکاند...اما... سرم را پایین بیندازم و آرام آرام با دانه دانه انگشتانم آغازت کنم ...نه آن مقربم و نه متاخر...تنها بگذار از این شراب مست شوم... مست مست...بی جام و پیاله... تلخ باشد اما باشد... بگذار باشد...همین

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی است

من آن نیم که از این عشق بازی آیم باز

برای تو

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Sat, 26 Jun 2010 07:51:12 GMT

امروز روز توست ...

همراه و همدم و همسرم...

آشنایی با تو آغاز و خود پایان...

همراهیت سکون و خود تداوم حرکتهایم...

همدمیت شناخت و خود غریبگی آشنایی...

و همسریت افتخار و خود افتخار و افتخارم...

و این عشق ,عشق و خود عشق و خود او...

مبارک بادت...

همین!...

...

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Sat, 26 Jun 2010 07:44:45 GMT

....

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم " لطیف " تو را دوست تر دارم که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم.خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم. بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم . اما زمین تیره بود. کدر بود ، سفت بود و سخت . دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد و من هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر .

من سنگ شدم و سد و دیوار. دیگر نور از من نمی گذرد، دیگر آب از من عبور نمی کند، روح در من روان نیست و جان جریان ندارد.

حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش چند قطره اشک است که گوشه دلم پنهانش کرده ام ، گریه نمی کنم تا تمام نشود،می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگریزه ببارد.

یا لطیف ! این رسم دنیاست که اشک ، سنگ ریزه شود وروح ، سنگ و صخره ؟ این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود ؟

وقتی تیره ایم ،وقتی سراپا کدریم به چشم می آییم و دیده می شویم ، اما لطافت هرچیز که از حد بگذرد،ناپدید می شود.

یا لطیف ! کاشکی دوباره تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی تا من می چکیدم و می وزیدم و ناپدید می شدم، مثل هوا که ناپدید است، مثل خودت که ناپیدایی ... یا لطیف !

مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش ...

- نظرآهاری -کتاب " در سینه ات نهنگی می تپد "

...

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Fri, 25 Jun 2010 16:22:05 GMT

به نامت

به یادت

و برایت

ضالین دل بدینسویم می کشاند و صراط وجود بانگم می زند... مسیر درست است ... می دانم آنچه دل بانگ زند همیشه شفاف است دل بدان میسپار و راه بیافت...باید کاری کرد... باید سویی رفت باید کاری کرد... وگرنه از ماندنت مردابی پدید می آید ... پس بپا خیز و مسیری رو ... رفتن... به کدامین سوی... بگذار ذهن خسته ات با خود جدالی بیاغازد برای رفتن... ماندن آنقدر ها هم زیبا نیست... باید رفت و در حرکت بود... چقدر مانده ام... نمی دانم می توانم بروم یا نه... گویی ماندنم رفتن های پیشین را پوشانده و چیزی باقی نگذاشته جز روزمرگی های خسته کننده...تنها کور سویی که فریاد رفتن و یافتن می زند... یعنی می شود باز هم شفاف شوم مثل آن روزهای زیبا... چه غباری ذهن و دلم را پوشانده... نمی دانم زمان بود یا تغییر وضعیت ...نمی دانم چه چیز بدینجایم کشاند... آخ خدایا... بگذار فریادت زنم بی غل و غش ... خدایا... آنقدر فریادت زنم که این بغض آلوده آزاد شود و من رها... خدایا...

" انسان با آزادی آغاز می شود

و تاریخ سرگذشت رقت بار انتقال او است از این زندان به آن زندان!

و هر بار که زندانش را عوض می کند, فریاد شوقی برمی آورد که :آزادی!

انسان یعنی آزادی .

احساس اسارت ,خود,آیه ی آزادیست و رنج بردن از اسارت,نشانه تولد آزادی."

-دکتر شریعتی-

...

بدون شرح

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Tue, 12 Aug 2008 06:28:29 GMT

The Star Students of the Islamic Republic

Forget Harvard -- One of the World's Best Undergraduate Colleges Is in Iran

By Afshin Molavi, New America Foundation

Newsweek | August 18-25, 2008

While Iran makes headlines for President Mahmoud Ahmadinejad's incendiary remarks and its nuclear showdown with the United States, Iranian students are developing an international reputation as science superstars.

In 2003, administrators at Stanford University's Electrical Engineering Department were startled when a group of foreign students aced the notoriously difficult Ph.D. entrance exam, getting some of the highest scores ever. That the whiz kids weren't American wasn't odd; students from Asia and elsewhere excel in U.S. programs. The surprising thing, say Stanford administrators, is that the majority came from one country and one school: Sharif University of Science and Technology in Iran.

Stanford has become a favorite destination of Sharif grads. Bruce A. Wooley, a former chair of the Electrical Engineering Department, has said that's because Sharif now has one of the best undergraduate electrical-engineering programs in the world. That's no small praise given its competition: MIT, Caltech and Stanford in the United States, Tsinghua in China and Cambridge in Britain.

Sharif's reputation highlights how while Iran makes headlines for President Mahmoud Ahmadinejad's incendiary remarks and its nuclear showdown with the United States, Iranian students are developing an international reputation as science superstars. Stanford's administrators aren't the only ones to notice. Universities across Canada and Australia, where visa restrictions are lower, report a big boom in the Iranian recruits; Canada has seen its total number of Iranian students grow 240 percent since 1985, while Australian press reports point to a fivefold increase over the past five years, to nearly 1,500.

Iranian students from Sharif and other top schools, such as the University of Tehran and the Isfahan University of Technology, have also become major players in the international Science Olympics, taking home trophies in physics, mathematics, chemistry and robotics. As a testament to this newfound success, the Iranian city of Isfahan recently hosted the International Physics Olympiad--an honor no other Middle Eastern country has enjoyed. That's because none of Iran's neighbors can match the quality of its scholars.

Never far behind, Western tech companies have also started snatching them up. Silicon Valley companies from Google to Yahoo now employ hundreds of Iranian grads, as do research institutes throughout the West. Olympiad winners are especially attractive; according to the Iranian press, up to 90 percent of them now leave the country for graduate school or work abroad.

So what explains Iran's record, and that of Sharif in particular? The country suffers from many serious ills, such as chronic inflation, stagnant wages and an anemic private sector, thanks to poor economic management and a weak regulatory environment. University professors barely make ends meet--the pay is so bad some must even take second jobs as taxi drivers or petty traders. International sanctions also make life difficult, delaying the importation of scientific equipment, for example, and increasing isolation. Until recently, Iranians were banned from publishing in the journals of the Institute for Electrical and Electronics Engineers (IEEE), the industry's key international professional association. They also face the indignity of often having their visa applications refused when they try to attend conferences in the West.

Yet Sharif and its ilk continue to thrive. Part of the explanation, says Mohammad Mansouri, a Sharif grad ('97) who's now a professor in New York, lies in the tendency of Iranian parents to push their kids into medicine or engineering as opposed to other fields, like law. Sharif also has an extremely rigorous selection process. Every year some 1.5 million Iranian high-school students take college-entrance exams. Of those, only about 10 percent make it to the prestigious state schools, with the top 1 percent generally choosing science and finding their way to top spots such as Sharif. "The selection process [gives] universities like Sharif the smartest, most motivated and hardworking students" in the country, Mansouri says.

Sharif also boasts an excellent faculty. The university was founded in 1965 by the shah, who wanted to build a topnotch science and technology institute. The school was set up under the guidance of MIT advisers, and many of the current faculty studied in the United States (during the shah's era, Iranians made up the largest group of foreign students at U.S. schools, according to the Institute of International Education). Another secret of Sharif's success is Iran's high-school system, which places a premium on science and exposes students to subjects Americans don't encounter until college. This tradition of advanced studies extends into undergraduate programs, with Mansouri and others saying they were taught subjects in college that U.S. schools provide only to grad students.

Several Sharif alumni point to one other powerful motivator. "When you live in Iran and you see all the frustrations of daily life, you dream of leaving the country, and your books and studies become a ticket to a better life," says one who asked not to be identified. "It becomes more than just studying," he says. "It becomes an obsession, where you wake up at 4 a.m. just to get in a few more hours before class."

Iran's success, in other words, is also the country's tragedy: students want nothing more than to get away the moment they graduate. That's a boon for foreign universities and tech firms but a serious source of brain drain for the Islamic republic. There simply are not enough quality jobs for graduates in Iran, says Ramin Farjad Rad, another Sharif grad ('97) who's now an executive at Aquantia in Silicon Valley. What's worse, star students who stay in Iran and try to launch businesses complain that predatory government officials demand a cut of their profits or impose unnecessary obstacles. Thus many Iranians who can't make it to the West head to Dubai instead. As one Sharif grad in the Persian Gulf port city puts it, "Here, our education is properly valued. We are given freedom to succeed. In Iran, we are blocked."

Such frustrations augur ill for Iran's future. True, it's produced a startling number of top students in recent years. And the country's history is rich with achievement, featuring Avicenna (also known as Ibn Sina), the medieval world's greatest scientist; Muhammad al-Khwarizmi, the ninth-century inventor of the mathematical algorithm (the basis of computer science), and Omar Khayyam, the famed mathematician and astronomer. That's a fine legacy. But unless the Islamic republic changes directions soon, all of that history and potential could be squandered.

یک داستان کوتاه

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Tue, 29 Jul 2008 07:39:02 GMT

چهارده شاخه گل محمدی

صدای "خاطره" در فضای خاکستری و یخ زده ی دفتر خانه پیچید. صدا، طنین چینی شکسته ی غرور زنی را داشت.

- ... من مهریه ام را می خواهم.

فقط یک امضاء مانده بود تا حکم جدایی – که از ماهها پیش آغاز شده بود – جنبه ی قانونی پیدا کند.

رییس دفتر خانه، پشت میز کهنه ای که بوی پوسیدگی می داد، نشست و قباله ای را که با روبانی صورتی بسته شده بود، باز کرد.

رییس دفترخانه رو به محسن کرد و گفت: "شما که گفته بودید خانمتان مهریه ندارد."

محسن در حالی که لبخندی روی لب هایش شکفته بود با لحنی که نشانه حیرت عمیق او بود، گفت: "چهارده شاخه گل محمدی!!"

...

کلماتی که از میان دو لب او بیرون آمد، حرکتی به دود سیگار و کاغذهای پوسیده و برفی که پشت پنجره های مه گرفته، می بارید داد، و آنها را برد به اردیبهشت و گل های محمدی که در باغچه خانه عروس روییده بود.

گل ها از میان باغچه ی وسط حیاط، تا نزدیک پنجره ها رسیده بودند. مجلس عقد کنان خاطره و محسن در میان مخالفت های شدید خانواده ی عروس، بالاخره سر گرفته بود؛ ولی عروس تا دم عقد مهریه را معلوم نکرده بود و خانواده ها، چشم ها و گوش ها را تیز کرده بودند تا ببینند خاطره، مهریه اش را چقدر تعیین می کند.

خاله خانم بزرگ داماد سر در گوش مادر داماد گذاشته و گفته بود: "دخترهای مردم زرنگند. لابد شما را خواب کرده تا مهریه ی سنگینی را پیشنهاد کند. شنیده ام مهریه خواهر عروس هزار سکه طلا است."

مادر داماد به عروس که زیر تور و لباس عروس همچون تکه ابری رویایی به نظر می آمد نگاه کرد. نمی توانست نسبت به دختری که قرآن را باز کرده و سوره ی مریم را می خواند، بدگمان باشد.

خواهر و مادر عروس با همه کوششی که کرده بودند تا حرفی از زیر زبان عروس بکشند، موفق نشده بودند ولی می دانستند کارهای خاطره همیشه غیر قابل پیش بینی است.

عروس حتی در برابر داماد سکوت کرده و گفته بود که سر سفره ی عقد می گویم.

و سرانجام، لحظه ای رسید که آقا، هنگام خواندن خطبه عقد از عروس خانم پرسید: "میزان مهریه چقدر است؟"

و عروس گفته بود: "چهارده شاخه گل محمدی به نیت چهارده معصوم."

عطر گل های مریم که در سفره بود با عطر گل های محمدی و یاس های حیاط به هم پیچیده بود، در حالی که زمزمه ها و پچ پچ هایی در دو اتاق تو در توی عقد بالا گرفته بود.

نگاه ها روی عروس ثابت مانده بود که همچنان سرش را روی قرآن خم کرده و بی اعتنا به غوغایی که در اطرافش بود، قرآن می خواند.

مادر عروس زد توی صورتش و به دختر بزرگتر گفت: "این دختر واقعاً دیوانه است! من که دیگر نمی توانم توی چشم فامیل نگاه کنم. گفتیم این داماد که هیچ امتیازی ندارد، حقش بود اقلاً مهریه اش را سنگین می گرفت."

خواهر بزرگترش گفت: "حالا، من جواب اصغرآقا را چی بدهم؟! چطور می توانم سرکوفت های او را جمع کنم. حق هم دارد. لابد به من خواهد گفت: پس رسم و رسومات فقط برای ما بود؛ هزار سکه طلا! اینکه مهریه، سنگینی عروس را معلوم می کند! کارهای خاطره همیشه مایه سرشکستگی ما است. آن از شوهر انتخاب کردنش، این هم از مهریه اش!" در اتاقی که مردها نشسته بودند، عموی عروس رو کرد به پدر خاطره و گفت: "این هم شد کار، که خاطره هیچ کس را داخل آدم حساب نکند!"

و پدر، در حالی که دست ها را به هم می مالید با لحنی غمگین گفت: "باور کن پشم کلاهم ریخته و گرنه مگر می گذاشتم دخترم، آن هم دختری که خواستگارها برایش پاشنه در خانه را در آورده اند با یک دانشجوی ساده ی نقاشی عروسی کند! نه جانم تیغم نمی برد. چه کار می کردم؟! این هم از مهریه اش!! باور کن این دختره تا مرا توی گور نکند، آرام نمی گیرد." و بعد، از جیبش دو قرص بیرون آورد و با یک لیوان آب فرو داد و زیر لب به مسخره گفت: "چهارده شاخه گل محمدی!!"

محسن گفت: "آقای رییس، این هم شد بهانه. حالا من توی این برف و سرما، گل محمدی از کجا بیاورم؟"

رییس دفتر با خونسردی و تا حدی مودبانه گفت: "آقای عزیز، مهریه، مهریه است. فرق نمی کند. شما می بایست طلب خانمتان را بدهید. شما به او بدهکارید."

- ولی من...

و به خاطره که در میان پدر و مادرش نشسته و انگشتها را به هم گره زده و روی زانوها گذاشته بود، نگاه کرد. او با غرور و یکدندگی به نقطه ای در دور دستها نگاه می کرد.

مرد با همه ی سردی و خشکی ای که در وجودش بود، به روز عقدکنان فکر کرد و اینکه موضوع تعیین مهریه به وسیله خاطره، تا چه حد موجب غرور و مباهات او شده بود. آن روزی که به شوخی گفته بود: "همین الان چهارده شاخه گل محمدی می چینم و به تو تقدیم می کنم." و بعد در میان خنده و شوخی، موضوع به فراموشی سپرده شده بود.

- خوب، آقای رییس. حالا من چه کار کنم؟

- هیچی آقای محترم. باید چهارده شاخه گل محمدی پیدا کنید و به خانم بدهید.

- حالا رز نمی شود؟

- تا نظر خانم چه باشد؟

خاطره بدون یک کلمه حرف، سرش را به علامت نفی بالا برد.

- خوب گل مریم؟

خاطره، همان حرکت را تکرار کرد.

مرد، یک بار دیگر به اطرافش نگاه کرد. به همه چیزهایی که در چشمش می چرخید و به صورت رویای گل های محمدی در می آمد.

- باشد. می روم دنبال مهریه ی خانم.

بعد با نگاه های نفرت آلود پدر و مادر خاطره که مثل دو برج زهر مار نشسته بودند، با همان نفرت پاسخ داد.

از پله هایی که پر از آشغال سیگار و کاغذهای بیسکویت بود آمد پایین. پله ها نیمه تاریک بود و بیرون از دفتر خانه، برف و کولاک، زمین و آسمان را به هم پیوند داده بود. همه چیز در میان برف، در میان مه و در میان همهمه ی آدمهایی که می گذشتند گم شده بود. همه چیز در چشم او به نظر سرابی بزرگ می آمد. همه چیز حتی دختری که پشت یک ماشین قرمز نشسته بود و موهای دورنگش از زیر روسری آمده بود بیرون. حوصله او را هم نداشت. اصلاً نمی توانست توضیح درستی به او بدهد. همان طور که نتوانسته بود به دوستانش توضیح بدهد. دوستانی که هیچ کدام حاضر نشده بودند در مجلس طلاق آنها به صورت شاهد ظاهر شوند و او که حالا دیگر آن نقاش سابق نبود، بلکه کسی بود که یک مقام اجرایی مهم داشت در دل گفته بود: "مگر آنکه گذر پوست به دباغ خانه نیفتد!!"

احساس سرگیجه می کرد. راهش را کج کرد و یک تاکسی در بست گرفت.

- آقا مرا ببر به یک گلفروشی بزرگ. جایی که همه گل ها را داشته باشد. راننده تاکسی، توی آینه به مردی که موهایش جوگندمی بود و حالت موقری داشت نگاه کرد و گفت : "امر خیری است؟"

و او با غیظ در حالی که دندانهایش را به هم می فشرد گفت: "شاید هم امر خیری باشد."

تاکسی راه افتاد و او به مردمی که در صف های اتوبوس و تاکسی منتظر بودند تا زودتر خود را به خانه های گرم برسانند نگاه کرد. شهر در میان برف و گل و لای فرو رفته بود.

تاکسی، کنار یک گلفروشی ایستاد. محسن پیاده شد. از پشت پنجره های بخار آلود به نرگس ها و میخک ها و گل های مریم نگاه کرد و به گلهای خورشیدی. چشمهایش گشت و گشت...

در پشت شیشه های گلفروشی پسری جوان را دید که با حسرت به گلها نگاه می کرد. پسر، دفترچه های طراحی اش را در دست می فشرد و در اندیشه ی خریدن دسته گل برای همسر آینده اش بود ولی ته جیبش تنها پول کرایه ی اتوبوسش را داشت.

پشت پنجره گلفروشی، رویای دانشجوی رشته نقاشی ناپدید شده بود و او حالا خود را در آینه می دید. با موهایی که در روی شقیقه ها سفید شده بود و چین های تازه ای در صورت...

- آقا، شما گل محمدی ندارید؟

پسر جوان مشغول درست کردن گل دست عروس بود گفت: "گل محمدی که مال گلفروشی نیست. می توانید رز صورتی ببرید یا رز قرمز."

عجب مکافاتی شده است این مهریه!!

پیرمردی که سرش را روی بخاری گرفته و مشغول گرم کردن خود بود، گفت: "گل محمدی، گل باغچه است. چون به محض اینکه چیده شود، پژمرده می شود."

مرد، زیر لب گفت: "همه چیزش مایه درد سر بود این خاطره!"

پیرمرد گفت: "حالا چه اصراری دارید گل محمدی بخرید؟"

مرد جوابی نداد و به سرعت از گلفروشی خارج شد.

راننده تاکسی که او را دست خالی دید، گفت: "آقا، مگر دنبال چه می گردید که پیدا نمی کنید؟"

مرد در حالی که دستی به موهای خیسش می کشید، گفت: "قصه اش دراز است برادر."

حوصله حرف زدن نداشت. احساس تنهایی می کرد. از وقتی که از خانه و زندگی بیزار شده بود، همه چیز را طور دیگری می دید. انگار که او حرفهای آدمها را نمی فهمید و آنها هم حرفهای او را نمی فهمیدند. حتی مادر و خواهر و برادرش... هیچ کس. همه او را تنها گذاشته بودند.

از وقتی خاطره و بچه ها را ترک کرده بود. شده بود مثل طاعون زده ها، به خانه ی هر رفیقی که می رفت از نیش زبان آنها در امان نبود.

- خوب است وا ... ما که هیچ عیبی به زنت نمی بینیم.

- خاطره، همان کسی است که هر چه داشت در اختیار تو گذاشت تا آتلیه باز کنی، آنوقت تو... وقتی کارت رونق گرفت، شروع کردی به جفتک اندازی.

- خوب است ما می دانیم که چند سال از خاطره خواستگاری کردی.

- اسمش را گذاشته ای عشق. ولی تو اگر عشق سرت می شد باید وفاداری را هم باور می کردی.

مگر کارشان به او نیفتد و گرنه می دانست چطور حسابش را با دوستان قدیمی صاف کند.

تاکسی جلوی یک مغازه ی دیگر نگه داشت. مردی جوان که دسته گل سرخی به دست داشت بیرون آمد و سوار ماشین گل زده ای شد.

در دل گفت: "مردم هم چقدر حوصله دارند وا...!! توی این برف ...!"

گل ها، درون گلدان ها، انگار با او حرف می زدند. دلفریبی خود را به رخ او می کشیدند و با غرور بر روی گردن های بلند خود به لبه های گلدان تکیه داده بودند. مثل خاطره که هیچ وقت او را برای کارهایش تشویق نکرده بود. هیچ وقت!! او به پله هایی که شوهرش از آنها بالا می رفت تقریباً با بی اعتنایی مطلق روبه رو می شد. در میان همکلاسی های قدیمی، تنها او بود که همانگونه که در بیست سالگی آرمانگرا بود، درسی و چند سالگی هم بر عقیده های خود پای می فشرد.

در گلفروشی قبلی فهمیده بود که آنچه می خواهد، تعجب همگان را برمی انگیزد، به همین دلیل، آرام و بی صدا، در حالی که احساس ضعف و سرگیجه می کرد، جلو رفت و زیر گوش مردی میانه سال که با آرامش و رضایت خاطر، بر روی گل ها آب می پاشید، گفت:

"آقا ببخشید، گل محمدی را از کجا می شود تهیه کرد؟"

مرد، در حالی که آبپاش را در دست گرفته بود با تعجب گفت: "گل محمدی؟"

- بله آقا.

- ما که چنین گلی نداریم.

- ولی آیا در گلفروشی دیگری هم پیدا نمی شود؟

- فکر نمی کنم. آن هم توی این فصل... اصلاً می دانید آقا این گل، مال گلفروشی نیست. این گل، مال خانه هاست، آن هم خانه های قدیمی. آن خانه ها هم که دیگر پیدا نمی شود، توی این آپارتمان ها، هیچ گلی نمی تواند نفس بکشد، چه برسد به گل محمدی!!

در دلش گفت: من از دست فلسفه بافی های خاطره خسته شدم، حالا اینها هم دارند فلسفه برای من می بافند. هیچ کس به داد آدم نمی رسد."

مرد میانه سال، دو باره آب روی گل ها پاشید و همان طور که سرش زیر بود گفت: "توی این زمستان یخ زده، بعید است که در خانه ای، حتی خانه های قدیمی چنین چیزی پیدا شود. باغبان های قدیمی، گلهای محمدی را در گلخانه ها و زیر پوششهای پلاستیکی پنهان کرده اند تا موقع بهار..."

- خوب، این باغبانها، را از کجا می شود پیدا کرد.

گلفروش مدتی فکر کرد و بعد گفت: "به فرض، چنین کسی پیدا شود. بوته خالی گل محمدی به چه درد شما می خورد؟"

- خوب شاید در گلخانه ها بشود چند تا از این گلها را تهیه کرد. مثلاً چهارده تا را.

حالا شما چه اصراری دارید که گل محمدی بخرید. در این فصل، گل محمدی کمیاب که چه عرض کنم، فکر می کنم نایاب باشد.

محسن، در حالی که بقیه ی حرف های گلفروش را نشنیده بود به سرعت از در خارج شد.

راننده ی تاکسی گفت: "آقا، مگر شما دنبال چه می گردید؟"

- دنبال یک گل نایاب

- چه گلی؟

- گل محمدی!

راننده، در حالی که سعی داشت ماشین را به سلامت از چاله ای که پر از گل و لای و برف بود، رد کند، گفت: "گل محمدی! آن هم توی این هوا..."

حالا دیگر شب شده بود و نور ماشین ها به صورت خط هایی موازی و بی پایان بر روی خیابان خیس منعکس شده بود.

به چند گلفروشی دیگر هم رفتند تا اینکه خیابان ها خلوت شد. محسن همین طور که به بیرون نگاه می کرد به راننده تاکسی گفت: "همین جا نگه دار."

راننده، تاکسی را نگه داشت و گفت: "اینجا چه خبر است؟"

- یک گلفروشی کوچک، یک دکه. شاید در این جا کسی باشد که آدرس این گل را به من بدهد.

- آقا، آن همه گلفروشی های بزرگ، این گل را نداشتند. حال شما اینجا آمده اید. محسن پیاده شد و به طرف پیرمردی که مو و ریش سفیدی داشت رفت. مرد با حالتی عاشقانه، گلها را جا به جا می کرد. با لبخند و زمزمه هایی که گویا با گلها سخن می گفت.

- حاج آقا ببخشید. یک عرضی داشتم.

- بفرمایید قربان.

- گل محمدی را از کجا می شود به دست آورد؟

و پیرمرد، نگاه عمیق و پر حیرت خود را به او دوخت و با لهجه ی غلیظ کاشانی گفت:

"گل محمدی را می خواهید برای چه؟"

- یک مساله خانوادگی است.

برای اولین بار بود که اشاره ای به موضوع می کرد. انگار که با این پیرمرد احساس نزدیکی می کرد.

پیرمرد گفت: "خوب، شما اگر به من فرصت بدهید که مغازه را ببندم شاید بتوانم شما را به جایی ببرم که همه گل های قدیمی و فراموش شده را پرورش می دهند. آن وقت شاید..."

- یعنی ممکن است؟

- البته بعید می دانم توی این فصل... ولی خوب، شاید هم، توی گرمای گلخانه، بتوانی چند تا غنچه از این گل به دست بیاوری.

محسن، انگار همه چیز را فراموش کرده بود. آن زن که پانزده سال پیش در میان بهت و حیرت مهمان ها، مهریه اش را چهارده شاخه گل محمدی تعیین کرده بود و حالا این طور او را به دردسر انداخته بود! و یاد آن دختر را که همیشه او را تحسین می کرد. اصلاً کاشکی خاطره، دست از یکدندگی و لجبازی هایش می کشید. خدا خدا می کرد که کسی او را نشناسد. او که برای خودش کسی بود و حالا کنار یک دکه گلفروشی ایستاده بود و منتظر پیرمردی بود تا او را به گلخانه ای ببرد که شاید چند گل به دست بیاورد. آخرین هدیه برای خاطره ی کسی که با اولج کرده بود و هیچ شغلی قبول نمی کرد. توی خانه مانده بود و نقاشی می کرد و همیشه می گفت: "می خواهم یک نقاش آزاد باشم."

صد بار به او گفته بود:"دوست هایت همه جایزه ها را درو کرده اند. بیا یک نمایشگاه بگذار" و او می گفت:"هنوز به جایی نرسیده ام که نمایشگاه بگذارم.

همیشه نسبت به موقعیتهای او بی اعتنا بود. حتی در کمال جسارت نقاط ضعف اخلاقی و تکنیکی او را به رخش می کشید. هر چه می خواست به زنش بفهماند که او دیگر یک دانشجوی نقاشی نیست و دارای مقام و منزلت خاصی است به خرجش نمی رفت. همه به او توجه داشتند: خبرنگارها، دانشجوهای دختر و پسر و زنان و مردان هنر دوست. آدم هایی هم بودند که می خواستند او از آنها حمایت کند. خاطره بدون حسادت، بدون کینه، مثل مجسمه ای از غرور به این چیزها نگاه می کرد. با خونسردی کامل مشغول تربیت بچه ها بود و تحقیقات هنری اش.

آخرین اختلافشان بر سر چادر سر کردن و سر نکردن بود. محسن بارها به او گفته بود "آن دوره ها گذشته. برای ورود به محافل روشنفکری و مخصوصاً برای مقبول شدن در محافل بین المللی هنری باید چادرت را برداری." و خاطره به او گفته بود: محسن، توعوض شدی. به خاطر موقعیت های تازه. به خاطر بالا رفتن از نردبان. ولی من... من همانی هستم که بودم. من همینم و عوض نخواهم شد."

او و پیرمرد در تاکسی بودند. پیرمرد حس می کرد مساله ای که مرد با آن در جدال است مهم تر از پیدا کردن گل محمدی است و در آن شب یخ زده زمستانی دلش خواست به مردی که درمانده و پریشان به نظر می رسید، کمک کند.

- آقا، اگر می خواهید شما را به گلخانه ببرم، باید بروید به خیابان دربند، راننده ی تاکسی، فرمان را پیچاند و تاکسی با صدایی گوشخراش به دور خود پیچیده و به طرف سربالایی رفت.

پیرمرد با لحنی خودمانی گفت:" اصلا، ماجرای این گل محمدی چی هست؟"

- موضوع مهریه است.

- خیلی جالب است. من وقتی با زنم عروسی کردم – خدا بیا مرزدش – سه دانگ از باغی را که پر بود از گل های محمدی مهریه اش کردم ولی او هیچ وقت مهریه اش را مطالبه نکرد و تنها سهمی که از مهریه اش می برد، سالی چند شیشه گلاب دو آتشه بود که آن هم صرف نذری امام حسین و حضرت ابوالفضل می کرد.

آخر می دانید آقا توی کاشان، موقع بهار، بوی گل های محمدی گیجت می کند؛ ولی اینجا... هیهات!! خوب حالا از این خیابان دست راستی بپیچ.

- خوب باز هم به راست.

ته یک کوچه ی بن بست پهن، یک در قدیمی بود که پیرمرد از راننده تاکسی خواست جلویش توقف کند.

- اگر هم پیدا بشود، همین جا است و بس. من هم یک دوست قدیمی اینجا دارم. خدا کند باشد.

بعد به آسمان نگاه کرد و گفت: "عجب برفی!"

راننده تاکسی گفت: "آقا دیگر خیلی دیر شده. ما هم زن و بچه داریم. مزد ما را بده تا بروم سرخانه و زندگی ام."

محسن پول او را داد و صدای پاهای خسته ای را شنید که روی زمین کشیده می شد.

پیرمرد به کسی که در را باز کرده بود گفت: "حاجی نصرالله اینجاست؟"

- بله.

مرد، فانوسی به دست داشت و آنها به دنبال او به راه افتادند. ته حیاط، گلخانه با شیشه های مربع تکراری که رنگ های عجیبی را در خود منعکس می کرد، قرار داشت. آنها به دنبال مرد و فانوس وارد شدند و بعد، در میان هوای مه آلود گلخانه که با انواع برگ های زینتی و گلدان های گل و گل های نرگس، همچون رویاهای کودکی به نظر می آمدند، دو پیرمرد یکدیگر را در آغوش گرفتند و بعد، سه چهار پایه بود که آنها را به دور آتشی جمع کرد.

پیرمرد گلفروش گفت: "گردش روزگار، امشب ما را به اینجا کشاند."

بوی چوب سوخته و بوی گل ها و بوی نم، به هم آمیخته بود و سایه هایی از انواع خاکستری های سبز و صورتی و بنفش در گلخانه بود. طبیعت، انگار چرخه ی رنگی بود که در برابر او گسترده شده بود.

گلفروش زیر گوش باغبان حرف هایی زد و او با تعجب به محسن نگاه کرد و گفت:

"راستش چند تا بوته گل محمدی داریم ولی فکر نکنم خبری از گل باشد."

بعد، بلند شد و رفت ته گلخانه، جایی که بنژامین ها به صورت درختانی در آمده بودند و برگ های قلبی شکل در هوا معلق مانده بود.

ورقه های نایلون را از روی پیت های حلبی که بوته های زرشکی رنگ در آن بود، برداشت. اما دریغ از یک غنچه. حتی یک جوانه ی سبز هم دیده نمی شد.

باغبان با خونسردی گفت: "زود آمده اید. اگر پانزدهم فروردین بیایید، شاید چند تا گل بدهد. ولی در اردیبهشت ماه، خرمن خرمن گل محمدی می توانید بچینید. شاید هر بوته سی چهل تا گل بدهد.

پیرمردها کنار بخاری نشسته بودند و حرف می زدند، گویا زمان و مکان را فراموش کرده بودند. و او، گلخانه را با بوی هیزم های سوخته و نرگس هایش ترک کرد. و تنها، تنهای تنها در کوچه های یخ زده به راه افتاد. خیابان ها خالی بود و آدم هایی که تک و توک رد می شدند با نفس هایشان بخار غلیظی را از دهان بیرون می دادند.

همین طور که سر پایینی می آمد، احساس کرد در میان کوچه های ناشناس، خود را گم کرده است. کوچه های قدیمی اطراف بازارچه، کوچه هایی که دیوارهای بلند کاهگلی داشت و درهای چوبی با کلون هایی که از نوع صدای آن، زن و یا مرد بودن کسی که پشت در بود و صدای دست زدن ها و تحسین هایی که قلب او را سرشار از شادی کرده بود و خاطره و آن دختر.

یک مرتبه حس کرد بوی آشنای گل محمدی می آید. بویی که سراسر آن کوچه طاقدار را فرا گرفته بود. از انتهای کوچه، پیرزن و پیرمردی می آمدند. مرد، عصا به دست داشت و زن، دست او را گرفته بود. آنها از کنار او رد شدند.

بوی گل های محمدی می آمد و بوی اردیبهشت. در دست پیرزن، دسته گلی از گل های محمدی بود. پیرزن به او نگاه کرد. نگاهش آشنا بود. نگاهی که از زمان هایی قدیم، انگار با او همراه بود، پیرزن دسته گل را به او داد و گفت: "بگیر این هم چهارده شاخه گل محمدی. ولی مواظب باش گل ها یخ نزند."

بعد، پیرمرد و پیرزن در خم کوچه ناپدید شدند و گل ها در دست او ماند و بوی عجیبی که او را به اردیبهشت که سهل است، شاید به بهشت می برد و خاطره ای که تنها گناهش صداقتش بود. یک تاکسی از کنار او رد شد. تاکسی نو و سفید رنگ بود. سوار تاکسی شد و آدرس داد.

گل ها در دست های او بودند و او سعی می کرد، آنها را تا رسیدن به مقصد، تر و تازه نگه دارد.

تاکسی کنار دفترخانه نگه داشت. در سکوت یخ زده ی خیابان هیچ چیز و هیچ کس دیده نمی شد. دفترخانه بسته بود و آن دختری که موی دو رنگش از زیر روسری بیرون آمده بود رفته بود. مغازه ها هم بسته بودند. ولی او مطمئن بود خاطره آنجاست و قلبش به او دروغ نمی گفت. خاطره آنجا بود زیر طاقی در دفترخانه و چتری به دست داشت.

محسن جلو رفت. انگار که روز عقد کنانشان بود.

- بیا. این هم چهارده شاخه گل محمدی. ولی یادم باشد این بار برای دادن مهریه از تو رسید و امضاء بگیرم؛ مواظب باش گل ها یخ نزند!

... و در سرمای آن شب زمستانی، یک زن و یک مرد در زیر یک چتر پیش می رفتند و سایه هایشان بر روی اسفالت خیس می ماند.

منبع: گزیده ادبیات معاصر

(بدون عنوان)

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Mon, 21 Jul 2008 04:22:39 GMT

این نوشته ها نجوای درونی آدم (مرد) و احساس اوست بعد از خلقتش و تنهایی به سر بردن در بهشت است:

((( چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبائی ها را تنها دیدن و چه بد بختی آزار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن!

در بهار، هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند باد تنهائی را در سرت بیدار می کند. هر گل سرخی بر دلت داغ آتشی است. بیشتر از همه وقت، دشوار تر از همه جا، احساس می کنیم که در این "مثنوی" بزرگ طبیعت "مصراعی" ناتمامیم. بودنمان انتظار یک "بیت" شدن!

در آن حال که لذتی را با دیگری می بریم، زیبائی یی را با دیگری می بینیم...

این است که تنها خوشبخت بودن، خوشبختی یی رنجزا است، نیمه تمام است که تنها بودن بودنی به نیمه است و من برای نخستین بار و برای آخرین بار در هستی ام رنج " تنهائی" را احساس کردم. "بیکسی"، بهشت را در چشمم کویر می نمود. تنها دیدن، تنها آشامیدن و تنها...، برزخی زیستن است.

با دردها، زشتی ها و نا کامی ها آسوده تر می توان "تنها" ماند. در دردها دوست را خبر نکردن خود عشق ورزیدن است.تقیه درد، زیباترین ایمان است. رنج، تلخ است اما هنگامی که تنها می کشیم تا دوست را به یاری نخوانیم، برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند.

اما در بهشت چگونه می توان بی" او" بود؟ سایه ی سرد و دل انگیز طوبی، بانگ آب، زمزمه ی مهربان جویبار ها و...چگونه می توان دوست را خبر نکرد؟

چه بیهودگی عام و چه برزخی بی پایان است، بهشتی که در آن او نیست. تنهائی، آزاری طاقت فرسا است.

" پروردگار مهربان من، از دوزخی، این بهشت رهائی ام بخش! در اینجا هر زمزمه ای بانگ عزائی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی رنجزای گسترده ای .

در هراس دم می زنم، در بی قراری زندگی می کنم. و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی، است." بودن من" بی مخاطب مانده است.

بهشت عدن را نباید در آبها و آبادانیها و برکت و ثروت و زیبائی آن دید،بهشت عدن را باید در احساس و ادراک آدم و حوائی جست که در آن بی نیاز و بی درد می زیستند.

آن " امانت" که خدا بر زمین و آسمان ها کوهها عرضه کرد و از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت، نه عشق است، نه معرفت، نه طاعت..."مسئولیت ساختن خویش" است.)))

آنچه دغدغه اش می خوانم در ورای آمد و شدهای این روزها و روزمرگی هایش دغدغه " ما " است... "ما"یی که جزئی از " او " ست و " او " یی که جزئی از " ما" است...یکی شدن ... هم آغوش خاک گشتن ... دوری از هرگونه وابستگیت به آنچه دورت سازد... و نزدیک شدن " ما " به رسالت همین امانت فوق ...سخت است... خیلی سخت است...

انا اعطیناک الکوثر

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Wed, 25 Jun 2008 04:18:05 GMT

گاه شکفتن تو، لبخند رضایت بر لبان خدا جاری بود، فرشتگان هل هله کنان شعر سرور می سرودند، عالم غرق در اشتیاق بود، محمد(ص) اما در پوست خود نمی گنجید.

تو اما با طلوع خود برگستره زمان، عشق را معنا کردی؛ فخر را مایه مباهات شدی؛ فروتنی در مکتب تو درس افتادگی آموخت؛ بزرگی، اوج از بلندای تو یافت. آبرو حتی از تو آبرو گرفت.

و اما مادر

وقتیکه من بزرگ شدم، شاید، پزشک شوم
آنگاه، با عطر تو نوشدارویی خواهم ساخت
بر تمام دردهای جهان
و آنگاه به سلامتی شان، با لب های تو
بر گونه های شادی تمام کودکان جهان، بوسه خواهم زد
□
وقتیکه من بزرگ شدم، شاید
یکروز با چتر گیسوان تو
از آسمان آرزوهایت
پروازی کنم بر آستان زمین
[زمینی که پای تو آنرا نگه داشته است ]
و آنگاه، خواهم دوید تا مرزهای درونت
و در پنهانترین گوشه های جنگل سبز آغوش تو، پنهان خواهم شد
□
اکنون را که نام نهادی فصل کاشت
فردا که من بزرگ شدم، در زمان برداشت
مادرم، به تو قول می دهم
من تو را دوست خواهم داشت…

تبریکات ویژه اینجانب را پذیرا باشید...

(بدون عنوان)

"ما " یعنی منی که از منیت رها شده... — Sat, 21 Jun 2008 07:37:36 GMT

همه آدمها با افکارشون زندگی می کنند ... با عقایدشون... با ایده هاشون...یه دایره با شعاع عقاید در اطراف خودشون زدن و اسمش رو گذاشتن حریم...احساس می کنم سخت ترین کار برای یه ادم این می تونه باشه که از افکار و عقاید و ارزشهاش ، از این حریم فاصله بگیره و یه کمی بالاتر و توی خلا تلاش کنه عقاید و افکار و ارزشهای دیگران رو هم محک بزنه...

تاحالا دقت کردید ...معمولا دوستان شما یا کسانی که قبولشون دارید کسانی هستند که یا به عقاید و ایده های شما نزدیک هستند و یا اینکه افکار و ایده ها و عقاید شما را تائید می کنند ... مثلا می گیم فلانی چه ادم خوبیه؟

دقت کنید ببینید همون کسی که می گید آدم خوبیه ، واقعا چرا خوب فرض می شه؟؟!!... احساس می کنم سخت ترین کار اینه که بتونیم حقیقت ارزشها ،عقاید و ایده ها و افکار رو درک کنیم و بتونیم اون رو ملاک محک زدن ادما قرار بدیم...یعنی سعی کنیم حق معیار سنجش انسان باشه و نه اینکه انسان معیار سنجش حق...اما حقیقت واقعا چیست و کجاست؟؟ خیلی سخته،مگه نه!! ... خصوصا تو عمل... این موضوع بدجوری ذهنم رو مجدد درگیر کرده... مدام در چالش با خود هستم...

A life without challenge would be like
going to school without lessons to learn.

Challenges come not to depress or get you down,
but to master and to grow and to unfold your abilities