برگ هشتم

برگ هفتم

چه غروب پر بغضی...منتظرم طنین مغرب دوباره ارامم کند...تقاضای تکراری و دوباره التماسی دیگر..سربسایم به دامن محقر صداقت دل و فریادش زنم...طوفان به قایق کوچک و بیرنگم دوباره سخت میگیرد ...

آرام بگیر...آرام بگیر و اهسته بنشین کنار پنجره بسته اتاق و چشمت را بدوز به چشمکهای بیر مق ستارگان اسمان بالای اتاقت...تنها بالای اتاق خودت...مبادا پنجره را بگشایی...چشمکها خواهند گریخت...بمان پشت پنجره ات و رویای لمس گلبرگهای یاس را جایگزین واقعیت اش کن...

تنفس را از پشت پنجره تجربه کن....هوا مصموم است...

"گفته بودم:

صدای سرد سکوت این سالها را

با سرود و سماع ستاره بر هم نمی زنم!

اما دوباره دل دل این دل درمانده

تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد!

هی!

همیشه همسفر حدود تنهائی!

بگذار که دفتر دریا هم

گزینه ئی از گریه های گاه به گاه من باشد..."

دعا میکنم که هیچ دیواری

چشم در راه پگاه پنجره نماند...

هیچ دیواری...

برگ ششم

امروز اولین روز ماه مبارک است و این دم اولین سحر...خدای را شکر که لحظه ها دوباره گذشتند و شکوه این ماه بازهم بر قلبم مستولی شد...

تلاطم هر پائیز شروع حسی عجیب بوده (برای من) و امسال اما پائیز آمد و من گوئی خسته تر از ان بودم که لمسش کنم ,آن را نفس بکشم و دگرگونی لحظه ها را تجربه کنم...واکنون رمضان...آشفتگی و نه پریشانی حالم را در این لحظه های نخستین به فال نیک می گیرم و ودل را به مرحمت اویی که اکنون بشتر حسش میکنم قرص تر...

نوای تطمئن القلوب را دوباره و دوباره زمزمه میکنم و آرزومند آرامشی عمیق می شوم برای همه انان که دوستشان دارم...و مرا آرامش انان کفایت...

"من به یک اینه, یک بستگی پاک قناعت دارم..."

مدتهاست تلاشم این بوده لحظه ها را ببینم و در لحظه باشم...روزهای بسیاری در گذشته ماندم و روزهای بسیاری دلخوش به اینده ...

اما اکنون می دانم اگر در لحظه نباشی نه گذشته داری و نه حال و نه شاید آینده...فاصله میان لحظه ای که در انیم و آینده ای که فکرمان در ان غلت می خورد در این عصر متزلزل آنقدر زیاد است که شاید به جرات بتوان گفت هر لحظه اش دگرگونیست...ای کاش بتوانیم لحظه هایمان را دریابیم...ای کاش.. و این ای کاش گفتنم یعنی اینکه خود نیزآنقدر قدرت ندارم که لحظه ها را برای خود نقاشی کنم...

لحظه های امروزم را با آبرنگ فردا رنگ امیزی میکنم و لحظه های فردا را با آبرنگ دیروز, در حالیکه هیچ رنگی به رنگ امروز نیست...

بگذریم !چیزی به صبح نمانده...و من بار دیگر امیدوار تا شاید...

شاید

قدمهای متزلزل محکم ترگردد...

قلب های آشفته ارامتر...

وعشق های ناب هویداتر...

"چرا گرفته دلت, مثل آنکه تنهایی

چقدر هم تنها!

وفکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک, دچار آبی دریای بیکران باشد...

چه فکر نازک غمناکی!

همیشه فاصله ای هست..."

همین!

فعلا

برگ پنجم

هر روز با شروع تجربه ای دیگر آغاز می شود و حماسه ای دیگر در آمیخته با آنچ تو را می شکند...آری در شکست لحظه های هر روز باید به دنبال چیزی گشت ...چیزی از آنچه بدنبالش می گردی و به کل فراموشش می کنی... در غوغای لحظه ها چنان غرق دویدن به دنبال عقربه های ساعت می شویم که گاه بسادگی فراموش می کنیم سفر و تسلسل این جاده و همه بازیهای بی انتهای زندگی را ...

دوست ندارم اسیر ماسه های نرم ساحل بشمو و دریا رو فراموش کنم ...برای همیشه در امتداد ساحل گام بردارم و گه گاه صدای غرش امواج را نیز به حساب بی عنایتی دریا بگذارم...

و ماهیگیر به دنبال چه میگردد در وسعت بی انتهای ابی ... چونان کسی که با نور فانوس به دنبال خورشید گردد...

اگردغدغه های اکنونت تورا می آزارد ... از خودت بپرس که آیا روزهای بی دغدغه را تحمل توانی کرد...وقتی دیگر چیزی نباشد که برایش بمانی و بخاطرش بجنگی...چنان بی خیال که دستهای خالی را هم نبینی و بسادگی از کنار بغض ها بگذری...آری بی دغدغه ماندنت در لحظه های امروزت , بی تفاوتی را در لحظه ها ی تنگی فردا به ارمغان خواهد آورد...

انسان زاييده سكون نبوده و در سكون نخواهد ماند... ما انسانيم و هميشه در حركت و اين

حركت هاست كه ما را همواره ناراضي نگه مي دارد برخي به پيش و برخي در پس...

كافيست بي تفاوت نباشيم و جهت حركت را درست در يابيم...

واکنون بگذار آرام آرام برایت زمزمه کنم...

"پس از لحظه های دراز

بر درخت خاکستری پنجره ام برگی روئید

و نسیم سبزی تار و پود خفته مرا لرزاند"

ومن  تنها دلخوشم به گرمای دستانت...

دلخوشم به طنین خنده هایت...

آری من به همین ها دلخوشم...

به همین ها...

مگر من چه می خواهم...

همین!

 عميق باشي و با احساس ...

برگ چهام

ما اینجائیم و خدا آنجا و بین ما آتش است . آتش نمی گذارد , دستمان به خدابرسد...

ما اینجائیم و خدا آنجا و بین ما دریاست ...دریا نمی گذارد دستمان بخوا برسد

گاهی اما برای رسیدن به او نه طاعت بکار می آید نه عبادت نه ذکر و نه دعا نه التماس و نه استغفار

تنها بی باکی ست که به کار می اید .

آتش را به امید سوختن گذشتن و دریا را به امید غرق شدن.

جاده ایمان خطرناک است . پرآب و پر آتش . مسافرانی بی پروا می خواهد...

ایمان را به گستاخی باید پیمود نه به ترس . زیرا خداوند آن سوی گستاخی است . نه این سوی تردید و ترس.

...

و من هرگز نمی خواهم ترس از سختیها مرا از انچه دوست می دارم  و به آن عشق میورزم دورتر سازد ...بگذار بی باکی را تجربه کنيم...هر دو...يکی آن بالاست...

هرگز...

زندگي دريايي است
پر طلاطم پر موج
گاه موجي آرام
گاه موجي در اوج

زندگاني هنر ساختن پنجره بر بيداري
زندگاني هنر يافتن روزنه در تاريكي
زندگاني آري
گاهي به همين باريكي است
در همين نزديكي است...ا

 مجتبي كاشاني

راستی هوای امروز پائیزی پائیزی بود ...

پائیز هم از راه رسید...و من همچنان می روم...نمی دانم به کجا ...

ولی می دانم او بهتر میداند...

پس خیالی نیست

...